Wine Society - Beeldvorming

Door: René van Heusden ML
27-02-2015

Zoals algemeen bekend is beeldvorming in het (zaken)leven van essentieel belang voor het behalen en continueren van succes. Wijnland vormt daarop geen uitzondering. Eerder in tegendeel! Trendgevoelig en –kritisch als altijd, kon Wine Society de afgelopen weken weer heel wat opmerkelijke pogingen tot beeldvorming signaleren.

Waar de culinaire invulling van januari grotendeels bepaald werd door partijtjes met bitterballen en middelmatige drank, daar onderscheidde die van februari zich juist door enkele uiterst memorabele lunches. Lunches die de beeldvorming uiteraard in zeer gunstige mate bepaalden, want zo werkt dat nu eenmaal.


Cinematic Trailer

Beeldvorming naar buiten toe gaat in de regel samen met een ietwat geïdealiseerd zelfbeeld. Een leerzaam voorbeeld daarvan is te bewonderen in de vorm van een cinematografisch hoogstandje op de website van de roemruchte Nijmeegse wijnhandel P. de Bruijn Wijnkopers anno 1772. Je vindt het als ‘cinematic trailer’ met de titel Can you resist 240 years of experience? Hoewel men zich bij De Bruijn altijd laat voorstaan op het specialisme Frankrijk, vond met het daar kennelijk toch nodig om deze bedrijfsvoorstelling van een Engelse stem te voorzien. Zo’n stem van het type dat je overal ter wereld bij wijnbedrijven te horen krijgt wanneer die hun onvermijdelijke promofilmpje vol ontroerende normen, waarden en blijheid menen te moeten vertonen.

Over de esthetische kwaliteiten en inhoudelijke juistheid mag de kijker zelf oordelen, maar wat ons betreft gaat het om interessantdoenerigheid van de eerder lachwekkende dan overtuigende soort. Is het soms de bedoeling dat we voortaan net als die Engelse stem Deh Braajn Waajnkopers gaan zeggen? No way!


Pitch

Over nu naar de wereld van de wijnpropaganda. Als er nu ergens aan beeldvorming gewerkt wordt, dan is het daar wel. Tegenwoordig gaat er vrijwel geen dag voorbij zonder mailberichten van Pitch PR, de club van Harriët Boekholt. Dat die nogal eens in twijfelachtig Nederlands gesteld zijn en dat het Nederland van Pitch wel heel erg beperkt lijkt tot wat binnen de Ring A10 ligt, mag de pret niet drukken. We zijn zo onderhand de tel kwijt wat betreft het aantal nieuwe accounts dat dit bureau heeft weten binnen te slepen. Knappe prestatie, maar nu even kijken hoe een en ander concreet wordt ingevuld. Saillant detail: de naam van Cees van Casteren duikt nogal eens op bij activiteiten van Pitch. Ook in het kader van een chic Boliviaans dinerpartijtje in Düsseldorf tijdens Prowein. En wij maar denken dat Bolivia zo’n arm land was. Of zou het waar zijn dat er met de wijnbouw daar Nederlands ontwikkelingsgeld gemoeid is? Dit echter terzijde. We zijn benieuwd wat de opvolgster van Anneke Tot bij TOT PR daar tegenover gaat zetten.  


Hofleverancier

Over beeldvorming, en dan vooral die met een minder gunstige strekking, kunnen ze volop meepraten in Roermond. Gelukkig bereikte ons uit datzelfde Roermond eindelijk ook weer eens nieuws om fijne en warme gevoelens bij te krijgen. Zonder betrokkenheid van malafide politici en dito projectontwikkelaars – vandaag de dag eigenlijk een pleonasme –, maar met een glansrol voor een familiale wijnhandel van onbesproken gedrag.

Want wat lazen we in Wijnjournaal 147 van Wijnhandel Jean Berger sinds 1862? Dat het de Majesteit behaagd heeft om het aan deze respectabele onderneming verleende predicaat Hofleverancier met een periode van 25 jaar te verlengen! Dat is niet niks. In de mededeling die de Bergers daarover zelf in hun Wijnjournaal deden, viel te lezen dat wie zich Hofleverancier mag noemen, van onbesproken gedrag moet zijn. Ook in Roermond. Hoewel onze eigen staatkundige opvattingen op gespannen voet staan met alles wat met vorstenhoven te maken heeft, toch een welgemeende gelukwens aam Wim, Linda en Roel Berger. Vanwege dat onbesproken gedrag natuurlijk, maar ook vanwege hun zo onder de hand volstrekt eigen koers. Zonder dat daar een woord Engels aan te pas komt.
 


L’Union fait la force

Onze Grote en Geliefde Hoofdredacteur moet op 12 februari een van zijn gloriedagen hebben beleefd. Perswijn mocht immers in de Wintertuin van Krasnapolsky het Nederlandse proefpartijtje van de Union des Grands Crus de Bordeaux organiseren. Weliswaar bleek het voorgestelde millésime 2012 geen jaar van de eeuw, maar volle bak was het wel. Iedereen uit het wereldje was er, te veel om allemaal op te noemen. Wat de Hoofdredacteur in zijn zompige kelder nooit zal overkomen, overkwam hem wel bij de proeverij van de Union: hij werd spontaan besprongen door enthousiast vrouwvolk. Du jamais vu! Maar verdiend is verdiend. Klein minpuntje: het serveren van bitterballen met mosterd bij Bordeaux 2012. Bitterballen, soit. Maar mosterd? Nee dus.
 

 

Toujours Bollinger

Met veel genoegen blikt Wine Society terug op de lunch ter gelegenheid van de lancering van Bollingers La Grande Année 2005. Wij hebben namelijk ‘iets’ met Bollinger en zo mogelijk nog meer met Bollingerlunches. Ooit vormden die Bollingerlunches, steevast gehouden in zeer nette zaken, het jaarlijkse hoogtepunt op de sociale wijnkalender. Nadat daar de klad in gekomen was en een mooie traditie afgelopen leek te zijn, zijn er nu sterke aanwijzingen voor een glorieus herstel van deze traditie. Een compliment hiervoor aan het adres van Floris Verlinden (foto rechts), directeur van importeur Wijn Verlinden.   

Voor de presentatie van de 2005 door twee heren uit Aÿ had hij zijn keuze laten vallen op Ciel Bleu te 020. Met aan chef de cuisine Onno Kokmeijer en chef sommelier Noël Vanwittenbergh het verzoek om wat verantwoorde wijn-spijscombinaties bij diverse cuvées van Bollinger te bedenken die het wijnjournaille in vervoering zouden brengen. Missie volledig geslaagd, want werkelijk briljant vormgegeven. Realiteitsgehalte uiteraard vrij gering, maar wat dan nog? Je moet nu eenmaal ervaringen hebben die je later doen terugdromen. ML:♥♥♥.

La Grande Année 2005 in zowel blanke als rosé uitvoering glijdt makkelijk naar binnen vanwege de rijpe aard van het oogstjaar. Lekker dus. Vanwittenberghs assistent-schenkers Jop IJspeert en Wout Jans konden zich derhalve onderscheiden door attent bijschenkwerk. Zo zien wij dat graag.


Rijzende ster

Behalve een zware delegatie van Perswijn en de voorspelbare afvaardigingen van minder toonaangevende publicaties, signaleerden we onder de aanwezigen ook een verfrissende nieuwe verschijning in de persoon van Klazien Vermeer. Voor wie het nog niet mocht weten, Klazien is opleidingsmanager van de onvolprezen Wijnacademie, al is de titel rectrix magnifica naar onze mening meer op zijn plaats. Zeker gelet op het tegenwoordig in Maarn gebezigde jargon.

De Wijnacademie mag zich gelukkig prijzen met zo’n charmante representante in invloedrijke wijnkringen. Over beeldvorming gesproken. Wij op ons beurt voorspellen haar in dit opzicht een mooie toekomst. De andere dame in het gezelschap was Sharon van Lokhorst van Wijnleven. Vreemd genoeg dronk die bijna geen druppel. Reden tot bezorgdheid, want wie laat er nu volle glazen Bollinger staan? Of zouden het zenuwen vanwege een voor de deur staand rijexamen geweest zijn?
 


Wat verder ter tafel kwam

In onze hoedanigheid van Master of Lunch bezochten wij de voorbije weken diverse als gunstig bekendstaande eetgelegenheden:

Tot tweemaal toe aten we in Rotterdam bij het wijnvriendelijk Aziatische restaurant Asian Glories. Onverminderd goed, ook na het neerstorten van chef en gastvrouw in Oekraïne. Bravo! ML: ♥♥.

In 020 waren we, behalve voor de genoemde bijeenkomst in Ciel Bleu, nog bij een paar andere etablissementen. Wat ons erg tegenviel was Bridges, het restaurant van hotel The Grand. Wijn-spijsdiner van QV Select (Wijnimport J. Bart voor particulieren) met cava’s van Gramona. Mooie wijnen, maar lastig om bij te koken. Dominante zuurkool bij de tong, bizar dessert van gekarameliseerde bloemkool met nootmuskaatpapje. Nee dank je. Zitcomfort en bediening evenmin op sterrenniveau. ML: gele kaart.

Uitermate bevredigend was dan weer de lunch na de Palmerproeverij van het NGS in Bord’eau, het restaurant van Hotel de l’Europe waar wij van begin af aan erg enthousiast over zijn geweest. Terecht, naar ook nu weer bleek. Palmer ’99 bij poulet à la royale – lees: met foie. Wow! Van die dingen, ja! ML: ♥♥(♥)

Last but not least: Bistro Bord’o in Leiden (zie foto rechts: chef Oscar Zitman en gastvrouw-sommelière Maike Heezen). Volgens een restaurantgids een zaak met ‘smaakmissers’ op de kaart. Uiteraard zonder nadere toelichting waaruit die vermeende missers dan wel zouden bestaan. Op het bord zijn wij ze ook ditmaal niet tegengekomen. Au contraire, zelden zo’n smakelijk duifje genuttigd! ML: ♥♥.
Waarvan akte.

 

 

Share |
  • Santa Rita t/m april of september 2018
    • Winterhalter - t/m?
    • Wine in Moderation (gratis en doorlopend) versie 2
    • Okhuysen webwinkel - doorlopend?
    • Bossenbroek B.V. - doorlopend
    • Ribera del Duero Drink Ribera-drink Spain banner